در گذشته روستای ظفرقند و شاید هم همه روستا ها یک ماه  به عید مانده برای تمیز کردن خانه و لوازم آن به فعالیت می پرداختند زنان روستا به نزدیک روستا ( در حدود 2 کیلومتری ) که معدن خاک سفید و قرمز بود می رفتند و با خود مقداری خاک الک شده که در همان مکان الک می کردند می آوردند و در منزل پس از مخلوط کردن با آب و تخلیه منزل آنرا بشکل گل شلی درآورده و بدیواره و سقف اتاق های گاه گلی که در زمستان با روشن کردن آتش برای پخت و پز و گرم کردن استفاده  نموده بودند و دوده ای شده می پاشیدن و با گل قرمز که از خاک سرخ همان منطقه تهیه کرده بودند شکل و نقش هایی در دیوارها ایجاد کرده و همچنین زیر انداز و ظروف سفالی وچوبی نو برای جایگزینی ظروف گهنه می اوردند {لازم به توضیح است که قاشق (کجیز ) کاسه (جوم ) کوزه آب (کیزو) ظرف نگهداری مواد غذایی (تخرو) و .... همه یا سفالی و یا چوبی بودند } نیاز بود که در طول سال در فکر تهیه اقلام پوششی (لباس و پا افزار ) و زیر انداز و روپوش باشند و در پایان سال بدلیل فرسودگی و غیر قابل استفاده شدن از نظر بهداشتی تعویض گردد چند روز مانده به عید یا همان چهار شنبه سوری با روشن کردن آتشی اقلام الیافی بلااستفاده را سوزانده و ظروف سفالی را می شکستند و تمام اساس و لوازم را تمیز می کردند و حتی تنور نان پزی را هم با گل جدید درست می کردند و بهداشت محیطی و بهداشت روانی خاصی برای سال نو ایجاد می نمودند.در تعویض اقلام مورد نیاز هر خانواده نیاز به خرید و دریافت و تبادل بعضی از این اقلام به فروشندگان محلی نیز پیدا می شد که رونق کسب و کار گیوه باف ،گیوه دوز ،سفالگر ، سفید گر و... را باعث می گردید که معمولا خرید با جبران محصولات محلی انجام می شد . تهیه مایحتاج عید معمولا از خود روستا و یا منطقه همجوار بود  که در طول سال جمع آوری می شد این اقلام یا توسط خود اهالی تهیه  گردیده بود  و یا با تعویض کالا (پایاپای ) و با سطح تنوع کم و تفاوت بسیار اندک مشابه بود(بدلیل سادگی در تهیه و محلی بودن بر خلاف پیچیدگی وسایل امروزی ) و همه از چگونگی در تامین این اقلام اطلاع داشتند .