در فرهنگ روستای ظفرقند خصوصیات خاصی وجود دارد و عزت نفس و شخصیت والای این افراد وصف نشدنی و ستودنی است  این رفتار در گذشته  که  زندگی و معیشت غالب افراد وابسته به دامداری و یا کشاورزی در این حاشیه کویر بوده و شرایط اقلیمی منطقه گرم و خشک  توان  افراد را برای  تامین غذا می گرفته و همه  امید به نزولات آسمانی داشته اند و هیچ پشتوانه یا امکان دریافت مساعدت برای  خانواده که معمولا تعداد آنها زیاد بودند وجود نداشته است و ذخیره خانواده کفاف سال را در زمان خوب خود  به زور  می داده و در مواقع خشکسالی با غنات و تحمل سختی های زیادی همراه بوده و لی آنچه مهم است هیچگاه افراد بیچاره و فقیر نیز دست گدائی دراز نمی کردند  و اکنون  هم که الحمدالله شرایط زندگی بسیار بهتر از قبل است و کمتر کسی ممکن است نتواند در تغذیه خود و خانواده دچار مشکل باشد نیز این خصوصیات وجود دارد.

  در بهمن ماه امسال (1391) با پیر مردی که 2 دختر و یک پسر در خانه داردو 3 پسر او نیز در تهران مشغول کار هستند  هم صحبت شدم و از چگونگی گذران زندگی وی بصورت خصوصی جویا شدم  گفت : الحمدلله می گذرانم الان که خوب است یارانه که می گیرم سهام عدالت هم است قبل از این را هم گذرانده ام با این ها سر می کنم  سوال کردم پسرهایت که در تهران هستند به شما کمک نمی کنند گفت  هیچگاه من از آنها چیز ی نمی خواهم و نخواهم خواست  اگر چیزی به من بدهند دستشان را رد نمی کنم .

من خوب میدانم که این فرد هیچ درآمدی ندارد.

 و دیده و شننیده ام که حتی وقتی فرزندان به پدران و مادران خود  معمولا برای جبران و رفع نیازهای آنها می گویند هر چیز لازم دارید بگویید می گویند همه چیز داریم . 

و متاسفانه فرزندان یا بی خبر ! و یا برای فرار از مسئولیت  ؟!  بدون بررسی نیاز می گویند گفتم به پدر و یا مادر و چیزی لازم نداشت و یا بعضی دیگر می گویند چرا من ! بقیه فرزندانش وظیفه دارند و گردن دیگری می اندا زند